گزارش : از مشکلات مرکز اورژانش ایلام

31/1/84 ساعت 22:15 :

با يکی از دوستانم برای رفتن به منزل در میدان شهدا قرار داشتم. هنگامی که به میدان رسيدم دیدم دوستم از شدت درد کلیه نمی تواند سر پا بايستد. او را به اورژانس رساندم ، برايش يک بليط گرفتم و رفتيم پيش دکتر برای معاينه. دوستم تنها يک جمله گفت : کليه ام  درد می کند. آقای دکتر که سرگرم  صحبت کردن  با دوستشان بود هيچ چیزی از بيمار ما نپرسيد. تنها يک نسخه نوشت و گفت :"بريد ديگه".

رفتم نسخه را تهیه نمودم دو آمپول ترامادول و يک سرم دکستروز.

آقای پرستار آمپولها را تزريق کردند و سرم را هم به دستش وصل نمود. به دوستم گفتم میروم يک زنگ به خانه و یا به دوستان می زنم. از پرستار پرسيدم کجا میتونم يک تلفن پیدا کنم. ايشون گفتند" اورژانس تلفن نداره". شايد هم داشت ولی خراب بود. از اورژانس بيرون رفتم به اميد اينکه يک تلفن پيدا کنم. از دست فروش بيرون اورژانس سئوال کردم او هم گفت :" فکر نکنم بتوانی اين نزديکیها تلفن پيدا کنی." تا ميدان 22 بهمن و سعدی رفتم ولی تلفنی نیافتم! به اورژانس برگشتم، بعد از 20 دقیقه سُرُم هم تمام شد. دست دوستم را گرفتم و رفتیم.

و حالا چند سوال :

 1- آیا آین مسئله که اورژانس مرکز يک استان حتی يک تلفن عمومی نداشته باشد عجيب نيست. اگه کسی تلفن همراه نداشته باشد يا اگر کسی در این شهر غريب باشد تکليف چيست؟

 2- آیا شرکت مخابرات هم نمی تواند این مشکل اساسی را با نصب يک یا دو تلفن عمومی درمحوطه  اورژانس حل کند؟

3- آیا پزشکان کشيک می توانند بدون سئوال از مريض نسخه بنويسند!؟

و ...

 

البته باید متذکر شدکه سایر اماکن خدماتی استان وضعیتی بهتر از اورژانس ندارند ولی اورژانس همانطور که از نامش پیداست مکانی است برای وضعیت اضطراری!

 

    یک شهروند

 

 

نظرات ارسال نظر
عمر سایت: 16سال و 18ماه و -14روز