دوشنبه 18 فروردین 1399
سربازان سلامت، سپاس

سربازان سلامت، سپاس

✍ عبدالصاحب ناصری ـ ایلام
 

۱) ... قصهٔ جنگ، داستان سراسر خوف و خطر است !

قصهٔ آتشی است که در خرمن هستی ملتی می افتد، هیچ تر و خشک نمی کند و صغیر و کبیر نشناسد و سیری نپذیرد!
این نه سخن کسی است که رمان جنگ زیاد خوانده و یا فیلم جنگی بسیار دیده باشد، این روایت و اقرار فردی است که تنور جنگ را با تمام وجود تجربه کرده، نوجوانیش در آوارگی ناشی از جنگ و بخش اندکی را نیز در متن جبهه و جنگ گذرانده است.

جنگ که شد نسلی - عمدتاً جوان - جسم و جان و وجودشان را برای فرونشاندن شعله هایش به معرکه آوردند، خود درون آتش شدند تا اضطراب را از جان ملتی برگیرند.
مین و موشک، بمب و باروت، تیر و ترکش، خط و خاکریز و خون و خطر، کمین و تأمین، سلاح شیمیایی، میکروبی و بیولوژیک، واقعیت های جنگ بودند!

آن مدافعان، آن سرو قامتان، آن مجاهدان، آن دلاوران، آن خدا باوران، آن وطن پرستان،
 آن قهرمانان، از شط خون گذشتند، در برابر دشمن ایستادند و ایران به همتشان، ایران ماند!

۲) امروز در تداوم همان دفاع از وطن، نسل دیگری از همان فداکاران جان نثار، در قالب نظام سلامت اعم از پزشک و پرستار و بهیار و بهورز و خدمتگزار و صف و ستاد، در جهادی مقدس تمام وجودشان را به معرکهٔ دفاع از سلامت ملت به میدان آورده اند.

اینجا نیز تلاش ها به میزان همان مجاهدت ها تقدس دارند. اینحا نیز در سنگر کمین مراقبت از سلامت هموطنان و برای گرفتن اضطراب از جان جامعه، فرزندان رشید وطن جانشان را به تقابل با ویروسی آورده اند که تهدید امنیت جان و روان ملت است. کرونا، کر است و کور و لال! به سان جنگ تر و خشک نشناسد و سیری نپذیرد!

اینجا نیز مدافعان حریم سلامت در سنگر مراقبت از بیماران انگشت در چشم فرو می کنند تا در سلطه و سیطرهٔ خواب و خستگی جان عزیزی به خطر نیفتد!
اینجا نیز سجاده های راز و نیاز مقابل اتاق های قرنطبنه برای استمداد از خداوند قادر متعال به منظور غلبه بر این آتش افتاده در خرمن سلامت مردم، پهن و دست و دلها متضرعانه بر آسمان اجابت و کرامتش بلندند!

 اینجا جهاد و دفاعی دبگر برپاست!
اینجا نیز هیئت ها همان هیئت و هیبت رزمندگان را تداعی می کند. مجاهدان امروز ماسک رزمندگان دیروز را به امانت گرفته و بر صورت زده اند!
اینجا نیز ویروس به جان ملت یورش آورده است و در دفعش فرزندان اندیشمند ملت، تعهد، تخصص، تن و جانشان را به مقابلهٔ بی امان آورده اند.

 پدران، مادران، خواهران، برادران و فرزندان عزیزم، برای سلامت و پیروزی این سرداران و سربازان نظام سلامت وطن، همچون روزگاران دعا برای فتح و ظفر ررمندگان وطن، قرآن بر سر گیریم، دعا و استغاثه کنیم و متضرعانه از خداوند سلامت و نصرتشان را تمنا کنیم و در هر حال از ساعت شبانه روز زندگیمان زمزمه کنیم: « أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ »

نظرات ارسال نظر