پنج‌شنبه 21 آذر 1398

ایلام در حسرت داشتن یک سینمای مناسب

با وجود افزایش تقاضای فرهنگی مردم ایلام آنها هنوز در حسرت یک سالن سینمای مناسب به‌سر می‌برند.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)،منطقه ایلام،«روز ملی سینما» در حالی با جشن بازگشایی خانه سینما و سخنان امیدوارکننده وزیر، معاون سینمایی و سینماگران کشور همراه بود، که علاقمندان سینما در ایلام هنوز در حسرت داشتن یک سالن استاندارد و مناسب سینما به سر می‌برند و می‌دانند که اگر این صنعت در کشور رونق بیشتری بگیرد، آنها باید فیلم را با کیفیت پایین در جایی غیر از سینما ببینند.

 بسیاری از مردم ایلام اواسط دهه 60 را به خوبی به خاطر دارند. همان روزهایی که مرکز استان هر روز مورد تجاوز هواپیماها قرار می‌گرفت و بمباران می‌شد، در میان خون و آتش و حماسه‌های بزرگ این دیار، شهر گاهی خالی از سکنه می‌شد و مردم پس از مدت کوتاهی دوباره به خانه‌ها بازمی‌گشتند و در بازگشتشان جوانانی را می‌دیدند که برای خریدن بلیط از در و پنجره تنها سینمای شهر که اکنون کهنه و فرسوده شده، بالا می‌رفتند. می‌خواستند " کانی مانگا" را ببینند تا جنگ را از منظر مرحوم «سیف‌الله داد» بفهمند، هجوم آورده بودند " عقاب ها" را تماشا کنند تا جنگ تحمیلی را از زاویه دیگر حماسه‌سازان آن سال‌ها تجربه کنند، روز اول نمایش فیلم سینمایی " تاراج " ساخته  قادری بسیاری از جوانان آنروز در اطراف سینما تجمع کرده بودند ولی دیگر بلیطی نمانده بود. روزهای پخش فیلم " جدال در تاسوکی «فرامرز قریبیان»،  “روزنه" «جمال شورجه»، "بالاش " «امیر صادقی»، و "گذرگاه" «شهریار بحرانی» هم از روزهای شلوغ سینما قدس ایلام در بحبوحه سال‌های میانی دفاع مقدس بود.

یک روز صبح با چشمان خواب آلود از خانه خارج شدم، انبوه جمعیت در خیابان سعدی جنوبی جمع شده بودند، پارچه تبلیغی سردر سینما را عوض کرده بودند، بر روی پارچه جدید نوشته شده بود " شیر سنگی " آن طرف‌تر از اسم فیلم نوشته بود کارگردان «مسعود جعفری جوزانی». سینما هیچ سانسی را برای پخش فیلم در ساعات صبح نداشت. اما این فیلم تا آخر روزهای پخش، با استقبال تماشاگران روبه رو بود...

حماسه‌آفرینان ایلام با وجود آنکه گاهی برای تامین نیازهای اولیه زندگی هم با مشکلاتی روبرو بودند اما اقبال جوانان شهر و روستا به سینما، و اشتیاق آنها برای دین فیلم آنها را متعجب نمی‌کرد، چرا که سینما را در آن روزها بخشی از حیات فرهنگی جامعه خود می دانستند.

  پس از گذشت سال ها، در حالی که بسیاری از امکانات فرهنگی و آموزشی افزایش یافته، ایلام هنوز همان یک سینما را دارد با همان ساختمان کهنه و فرسوده و همان امکانات حداقلی‌اش. شهر گسترش یافته بدون آینده نگری و پیش‌بینی،  کوچه‌ها و محلات زیادی از آن روزها تاکنون به مرکز استان اضافه شده است و جمعیت مهاجر از روستاها به سوی آن روانه شده اند، تقاضای فرهنگی برای کالاها و فعالیت های فرهنگی افزایش پیدا کرده است و در اطراف «سینما قدس» عصرگاهان جایی برای سوزن انداختن نیست اما جمعیت برای رفتن به سینما نیامده‌اند بلکه در سودای خریدند که تنها بازار شهر در همین چند خیابان اطراف سینما خلاصه می‌شود یا اینکه در حال رفتن به مطب پزشکانی هستند که 90 درصد آنها در همین مجاورت سینما جای گرفته‌اند.

سینما قدس ایلام با حدود 400 صندلی که بسیاری از آنها خراب شده و یک پرده بزرگ و صدای یک بلندگو و سالنی کهنه چیز دیگری ندارد البته نشانه های ترکش هایی که زمان بمباران های شهر به ساختمان  45 ساله بدون شناج و استحکامش اصابت کرده را هم می توان دید.

شاید اقبال جوانان امروز در مقایسه با آن روزها از سینما کمتر شده باشد اما نه آنقدر که سینما در آستانه تعطیلی قرار گیرد. بی شک اگر یک سالن مناسب با امکانات خوب در ایلام وجود داشته باشد رغبت علاقمندان به دیدن فیلم‌های خوب کم نیست. 

نظرات ارسال نظر