شنبه 30 شهریور 1398

راه ارتباطی مشکل اساسی استان

حشمت اله عسگری _دانشجوی دکترای اقتصاد

 بارها همایش و سمینارهایی در زمینه مشکل توسعه استان برگزار شده که در تمام آنها دم از عدم توسعه، کمبود نیروی متخصص، کمبود سرمایه گذاری و .... شده است ولی هیچ اقدام عملی انجام نشده است.

 این دوستان مسئول ما انگار در این استان زندگی نمی کنند و یا حتی به راحتی زندگی خود هرگز فکر نکرده اند، نظر بنده این است که تنهاترن مشکل و پیشنیاز تمام اقدامات بعدی مساله راه و حمل و نقل است البته بنده همیشه رو این مساله اصرار داشتم و گرچه دوستان تایید کردند ولی آن را درک نکرده اند. اگر منتظرید که سرمایه داران و اساتید و نیروهای متخصص صف ببندند که برای نجات ایلام بیایند و به تبع آن مساله فرودگاه و پروازها حل شود سخت در اشتباهید. شما با مساله هزینه فرصت غریبید.

 در ایلام اینقدر وقت بی ارزش است که اساتید محدود ما برای هر بار رفت و آمد به استان ۲۸ ساعت در اتوبوس آن هم با خدمات بسیار ضعیف آنها سپری می کنند. این است تسهیل امکانات برای حضور نیروهای متخصص؟ نماینده مجلس ما به دلیل نبود پرواز هواپیمایی با وسیله شخصی به محل کار حرکت می کند و جان خود را از دست می دهد.

 چرا مسئولین انتظار دارند که بومیهای متخصص در استان بمانند؟ آیا این انتظار بیجایی نیست؟ ایا این درست است که ما از آنها بخواهیم عمر خود و استعداد خود را در این فضای تو خالی بگذرانند؟ آیا این لطمه به جامعه علمی و حقوق افراد نیست که از پیشرفت باز داشته شود. مطمئنا حس وطن دوستی در وجود همه هست و همه دوست دارند به استان خود خدمت کنند تنها مساله ای که هست فراهم کردن شرایط است که متاسفانه در مورد ضروریترین عامل که رفت و آمد باشد مسئولین ناتوان هستند. تمام تلاش نمایندگان محترم این بوده که همان بودجه عمرانی سال قبل (۶۰ میلیاردی) رو حفظ کنند. با این نرخ رشد مخارج عمرانی می خواهیم به استانهای دیگر برسیم؟ درصورتیکه طبق فرض همگرایی باید به استانهای فقیرتر بیشتر رسید تا گامهای بلند برداشته و به بقیه برسند. به نظور بنده اگر تمام مردم استان چند وقتی رو نپوشند و ننوشند و..... و تمام همت صرف رفع مساله راه اعم از هوایی- جاده ای- ریلی کنند هم سرمایه گذار میاد هم متخصص میاد و هم ................... بیایید ببینید درخواست چند نفر دانشجوی دکتری در دانشگاه های ایلام رد شده و مجبور به گریز از ایلام و اسکان در تهران و بقیه شهرهای بزرگ شده اند.

 چرا؟ حتی چرا افراد غیر بومی که دوران کسب تجربه را در اینجا گذرانیده اند بعد از مدتی از ایلام فرار می کنند. خلاصه امر می خواهم بگویم که تمام مشکلات مشخص هستند. اولویت آنها نیز برای حل مشخص است و تنها مساله باقیمانده نزدیک بینی مسئولین و قدمهای کوچک و قانع بودن به وضع موجود است. تعیین اهداف کوچک و رسیدن به آنها مایه پیروزی نیست. امروزه حل مسایل و تصمیم گیریها به روش کدخدا منشی جواب نمی دهد. تا زمانی که چهره مدیران استانی علمی و دانشگاهی نباشد ما همین وضعیت را خواهیم داشت.

 به امید فردایی بهتر حشمت اله عسگری- دانشجوی دکتری اقتصاد