یک‌شنبه 24 آذر 1398

منطقه «کن کو» یادگاری از مشاهیر ادبیات کردی ایوان + تصاویر

یکی ازمکانها و یادگارهای بجای مانده از دوشاعر و عارف بزرگ کرد زبان ایوان "شاکه و خان منصور" منطقه زیبای "کن کو "می باشد.

 

حتما از بزرگان راجع به نشستن شاکه در "به یل" کن کو شنیده اید ، خان منصور حاکم و خان منطقه ایوان مصادف بادوره افشاریه بوده است ، زمانی که به درخواست نادرشاه از سراسر ایران جنگاوران و مردان دلیری برای همراهی در جنگ قندهار به دربار فراخوانده میشوند ، خان منصور ایوانی نیز راهی ، و در جنگ قندهار شرکت میکند ، این ایام 7سال طول میکشد ، در طول این مدت ، شاکه در فراق خان منصور ملول و پریشان خاطرمیشود بگونه ای که هر چند گاهی بدور از چشم ایل و تبار ،در باتلاق "به یل" در منطقه "کن کو" نشسته و در فراق هم سروده و همدم خود خان منصور مویه کنان گوشه نشینی را اختیارمیکند.

 

از آنجایی که هفت سال از رفتن خان گذشته و مردم هم سیاه پوش و امیدی به بر گشتنش ندارند ، از باب مزاح افرادی شاکه را خطاب میکردند که شاکه ،خان برگشته ، شاکه از "به یل" درآمده و بعد از کذب بودن موضوع دوباره گوشه نشین میشود ، تا اینکه خان بعد از فراقت از جنگ قندهار راهی ایوان گشته و برمیگردد ، درنزدیکی ایل و تبار چوپانی رامی بیند که سیاهپوش است ، حال را جویا میشود ، چوپان میگوید بخاطر خان عزادار است ، خان از حال شاکه جویا میشود ، چوپان حکایت گوشه نشینی در "به یل" کن کو شاکه را بازگو میکند ، خان منصور به چوپان میگوید،برو وبه شاکه بگو «سو سن گل چه ری او سه رنساران» .

 

شاکه اینبار به یقین میرسد که مزاح نیست و خان منصور برگشته ،لذا از "به یل" بیرون و گوشه نشینی را رها و مصرع دوم شعر خان راجواب میدهد«هه وته مه زگانی ،هاتو وه یاران»

 

عزیزانی که دوست داشتند ازاین مکان تاریخی و فرهنگی بازدید کنند ، پايین دست روستای ماژین علیا با دو کیلومتر فاصله ، منطقه "کن کو" میباشد، البته جاده تا خود مکان از طرف پل خوران و جاده گاز نرسیده به روستای پلنگرد اولین جاده فرعی سمت چپ ،برای بازدید کنندگان دردسترس میباشد.

 

 

 

نظرات ارسال نظر